Սուրբ Զատիկ, 2026

Սիրելի՛ հավատավոր զավակներ.

Կրկին հնչում է Հիսուս Քրիստոսի Հարության փառավոր ավետիսը՝ «Christ is Risen,»։ Ամեն տարի, Սուրբ Զատիկի լուսաշող առավոտը, այս ձայնը նոր ուժով է հայտնվում մեր կյանքում, որովհետև Հարությունը ոչ թե անցյալի հիշողություն է, այլ ներկայի կենդանի իրողություն, որ ամեն ժամ վերանորոգում է հոգու ծաղկումը մեր մեջ։

Անցնող մի քանի տարիներին մեր ժողովուրդը շարունակաբար ծանր խաչ է կրում։ Արցախահայությունը, հեռու իր հայրական տներից, ապրում է կարոտի ու անորոշության ամենօրյա ցավը, իսկ հայ գերիները, ում ձայնը դեռ չի հասնում մեզ, Հարության այս տոնն ընդունում են բանտային խցերի ծանր լռության մեջ։ Ցավն ու կսկիծը դեռ չեն հեռացել՝ ոչ երեկ, ոչ այսօր։

Հենց ցավի այս խորքում է, որ Ավետարանի ձայնն ամենաուժեղ կերպով է հնչում. «Ձեր ուրախությունը ոչ ոք ձեզնից չպիտի խլի» (Հովհ. 16:22)։ Հարուցյալ Տերը խոստացել է ուրախություն՝ ոչ թե դժվարությունների բացակայության, ոչ թե ճանապարհի հարթության, այլ ներքին անպարտելի կամքի միջոցով, որ ոչ մի մարդկային ուժ ի զորու չէ հողի տակ թաղել։

Սիրելինե՛ր, մի՛ ձանձրացեք բարիք գործելուց. Ամեն ողորմության գործ, ամեն ջերմ խոսք, ամեն մշտատև աղոթք՝ հայրենիքի ու Արցախի ժողովրդի, մեր գերեվարված եղբայրների, ցրված ու կիսված մեր ընտանիքների համար Հարության հավատի կենդանի արտահայտությունն է։ Հատկապես այն ժամերին, երբ հուսո մոմի լույսը նվաղում է, հենց այդ ժամերին է Հարության ճառագայթն ամենաանհերքելի կերպով ներթափանցում մեր կյանք։

Թող մեր հավաքական աղոթքը խնկաբույրի նման բարձրանա երկինք՝ հայցելու Ամենակալից մեր հավաքական իղձերին հասնելու կորով։ Թող Հարության լույսը մեր կյանքերից ներս վերաիմաստավորվի որպես համազգային վերազարթոնքի չքնաղ նախօրինակ։ Եվ ինչպես մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի գերեզմանն էր թափուր թաղման երրորդ օրը, այնպես էլ մենք թող դատարկենք մեր սրտերն ու հոգիները ամեն մեռելոտի ու սպանարար ախտից՝ լցվելու Կյանքով ու Արարչակցության տերունապարգև շնորհով։ Եվ թող այդ շնորհն ապագայում կրկին կյանքով լցնի Արցախ աշխարհը, աղոթքով պատի մեր հայրենի վանքերի հնամենի պատերը, և խաղաղության գույներով ներկի հայրենի երկինքը։

Ամրացե՛ք հոգով՝ ոչ թե այն պատճառով, որ ամեն խնդիր լուծված է մեր կյանքերում, այլ այն պատճառով, որ Ով հաղթեց մահը, ունի ուժ հաղթելու նաև մեր ժամանակի ամեն անարդարություն։ Դա է Հարության հաստատուն ավետիսը։ Դա է, ինչ Եկեղեցին անսասան ապրում ու քարոզում է հարյուրամյակներ շարունակ։